#13 Volg jij jouw intuitie?

Afgelopen week in een incompany training Anders Denken Anders Doen met NLP opnieuw de drie breinen op de flipover getekend. Met de bedoeling om kennis te maken met onze eigen serotonine fabriek die in ons buikbrein zit. Hierbij uitgelegd hoe hier onze ‘gut-feeling’ huist en hoe vanuit onze buik onze intuïtie heel bescheiden en zachtjes van zich laat horen. Ik durf er zelf steeds meer op te varen, maar dat is wel een heel proces geweest. Wat mij hierbij enorm geholpen heeft, is de kennis van de drie breinen die ik heb opgedaan bij de Taoisten. Ik zal hier nu een beetje meer over onthullen.

Voor de meeste mensen is dit gegeven in eerste instantie nog niet zo makkelijk om aan te nemen. Drie breinen? Hoezo dan? We hebben toch vooral ons brein in onze hoofd? Drie breinen is toch helemaal niet logisch of begrijpelijk? Ja, dat is absoluut waar. En inmiddels weten we ook dat er veel hersenstoffen te vinden zijn in andere delen van ons lijf, zoals in ons hart en in onze buik. We blijken zelfs negen keer meer serotonine te hebben in onze buik dan in ons hoofd! Wow dat is goed nieuws, want serotonine zorgt ervoor dat we ons fijn voelen. Dus dat betekent voor mijzelf dat het inderdaad zinvol is om van top tot teen te willen leven, intens en in volle overgave. Door bijvoorbeeld via de ademhaling naar mijn buik te gaan in plaats van mijn adem vast te zetten bij mijn keel. Dit doe ik zelf met name door te mediteren en vooral door veel te wandelen. Immers door te vertragen met bijvoorbeeld wandelen of mediteren maken we zelf serotonine aan. En dat is ons gelukshormoon, het stofje dat zorgt voor welbevinden. Iets wat ik best wel kan gebruiken de laatste tijd. Een bijkomend voordeel is voor mij dat ik hierdoor makkelijker bij mijn ‘gut-feeling’ kan komen. Waardoor ik ook de besluiten heb durven nemen die ik heb genomen. Die had ik met mijn hoofd immers nooit durven nemen, veel te onverstandig… Dus ik heb wel besloten dat ik pas een besluit neem nadat ik minimaal een half uur gewandeld heb.

Ik heb dus de afgelopen jaren steeds meer vertrouwen gekregen in de boodschappen die uit mijn intuïtie kwamen. De ingevingen die opkomen na een lange douchebeurt, een stevige wandeling of bij het ontwaken als ik nog half in slaap ben en vooral die zich onthullen in mijn heldere dromen. Misschien ken je dat wel? Van die plotselinge gedachten die komen in woorden of beelden. Vroeger durfde ik er niet eens naar te luisteren, verklaarde ik mijzelf voor gek, noemde ik het fantasie. Gelukkig is dat veranderd en durf ik er nu ook steeds meer naar te handelen.

Zo heb ik afgelopen week diverse impulsen gevolgd die in eerste instantie zich presenteerden als toevalligheden. Nu geloof ik ook niet meer in toeval dus heb ik ernaar geluisterd en gehandeld. Zo kreeg ik een plotselinge uitnodiging van iemand die zelf aangaf op intuïtie mij te hebben benaderd. Nu krijg ik wel meer uitnodigingen voor koffie en lunches, maar die sla ik normaal gesproken af. Tenzij het werk gerelateerd is. Want iets in mij zei JA en ik was blij dat ik dat gedaan had, want het heeft mij een bak aan nieuwe leerervaringen opgeleverd.

Ook werd ik deze week met een impuls wakker om een coach te zoeken die mij kan helpen om te gaan met de onhandige rotgevoel dat mij kan overvallen wanneer iemand uit contact gaat. Op de momenten dat een ander in radiostilte schiet, lijkt het mij aan een soort basisvertrouwen te ontbreken. Zeker nu ik lang genoeg aan het daten ben om hierin een patroon bij mijzelf te herkennen. Elke keer wanneer een ander het contact met mij verbreekt, raak ik inwendig in paniek. Ik hoef de ander niet eens heel leuk te vinden, maar het feit dat iemand mij negeert, geen reactie meer geeft of berichten onbeantwoord laat, brengt mij uit balans. Zelfs nu ik weet dat dit gedrag heel gebruikelijk lijkt te zijn in ‘datingland’, brengt het mij toch bij het gevoel van intens alleen zijn. En dat is natuurlijk helemaal buiten proportie met de gebeurtenis. Nu weet ik dat niets betekenis heeft van zichzelf, alleen de betekenis die ik eraan geef… en blijkbaar geef ik er een betekenis aan die niet helpend is voor mijzelf. Dus hoe dit te veranderen?

Mijn vriendin had een mooie herkadering hierop. Want tegenwoordig hebben wij whatsapp als bron van stress en ergernis wanneer het hierom gaat. Zij vertelde mij haar voorbeeld van vroeger toen zij maandenlang aan het wachten was op een brief uit het buitenland. Elke dag rond het tijdstip dat de postbode kwam, voelde ze de steken in haar buik van spanning. En wanneer die postbode dan was geweest, opnieuw zonder brief… ervoer zij een golf van teleurstelling. Deze hield gelukkig maar een kwartiertje aan en de rest van de dag was ze vrij van deze spanning. Immers de postbode was al geweest dus er kon deze dag geen brief meer komen… Wat een mooie tijd was tijd was dit eigenlijk!

Dus hoe om te gaan met mijn gevoel van alleen zijn wat volgt op het uit contact zijn? Ik besloot dat ik dit wilde veranderen, zonder nog te weten hoe? Want immers is het niet ook zo dat ‘Perceptie is Projectie’. Een NLP uitspraak die mij de laatste tijd veel bezighoudt. Want als ik weer het werk van Byron Katie erbij pak, ‘the work’ waarin jouw uitspraken die je doet over een ander direct wat zeggen over jezelf wanneer je het omdraait, dan kom ik tot een confronterende conclusie. Wanneer ik zeg dat een ander met mij uit contact gaat en ik daar van streek van raak, dan: A) doe ik dat zelf met mijn gedachten en B) wat zegt dit over mijzelf wanneer ik dit omdraai? Wanneer ik echt uitga van perceptie is projectie dan kan ik ook concluderen dat ik dus zelf uit contact ga met mijzelf . Of dat ik helemaal niet goed in contact met mijzelf kan blijven op het moment dat ik ervaar dat een ander het contact met mij verbreekt. En dan is de cirkel weer rond, dan kom ik weer precies bij mijn eigen obstakelvraag, hoe kom ik weer terug bij mijn eigen basisgevoel? Hoe kan ik hier anders mee omgaan, want het zegt net zoveel over mijzelf als over de ander, toch?

Zo luisterde ik goed naar mijn vriendin die met Miltontaal mijn eigen woorden wist te herhalen en mij daarmee in beweging kreeg. Ze gebruikte de metafoor van het pad, ervan af zijn, het vergif, aanspoelen op mijn eilanden en mijn motto dat je het wel zelf hebt te doen maar toch niet alleen. En ik wist intuïtief dat ze gelijk had. De volgende dag had ik een zakelijk gesprek met twee mensen die ook sterk in contact staan met hun intuïtie. Ik legde mijn coachvraag aan hen voor en beiden gaven in een split second, onafhankelijk van elkaar exact dezelfde naam door. Ik heb dus maar doorgepakt en binnen een dag had ik al een telefonisch consult met deze spirituele coach. Het was bijzonder wat zij mij vertelde. Ik kan niet goed beschrijven wat er is gebeurd, maar er is van binnen iets veranderd. Een shift, een transformatie. Geen idee hoe of wat, maar ik weet wel dat ik mij weer een stukje beter voel, steviger en meer vertrouwen.

Ook heb ik opnieuw de instructie gekregen om mijn heldere dromen nu eindelijk eens op te gaan schrijven en te volgen welke wijsheid daarin verborgen zit. Dus dat ga ik doen, zodat ik mijn intuïtie kan volgen, want er is nog vast nog meer te ontdekken. En dat is wel een mooi besluit om te delen op goede vrijdag. Een mooi paasweekend gewenst allemaal!

Wil jij ook wekelijks mijn blogs ontvangen? Schrijf je dan in via deze link. Ken je iemand anders die dit ook graag zou willen? Voel je vrij om dit door te sturen.