Hoe blijf ik bij mijzelf?

Dat was een belangrijke vraag van cursisten afgelopen week en daarmee natuurlijk ook van mijzelf. Want immers Perceptie is Projectie, dus wat ik opmerk bij een ander gaat minstens net zoveel over mijzelf. Ik begrijp nu ook ineens waarom ik al jaren zo’n fan ben van het kernkwadrant van Daniel Offman, waarin iemands kernkwaliteit kan doorslaan in een valkuil wanneer het teveel van het goede wordt. Waarbij de uitdaging dan weer het positief tegenovergestelde is van die valkuil. Wanneer we vervolgens het teveel van het goede van de uitdaging gaan definiëren, komen we uit bij onze allergie. Nou dat laatste die weten we meestal wel…. Het is vrij gemakkelijk om te zien bij een ander wat we niet fijn of aantrekkelijk vinden. Het positief tegenovergestelde van onze uitdaging is immers onze eigen kernkwaliteit en daarmee komen we weer terug bij onszelf.

Het fijne van dit model vind ik de positieve formulering van de gedragingen. Dus wanneer we uitgaan van de positieve intentie achter elk gedrag dan komen we ook uit op teveel van het goede. Het model wordt nog bruikbaarder wanneer we er een dubbelkwadrant van maken. Dus dan verschuift het ene kwadrant deels op die van de andere persoon. Dan wordt mijn valkuil ineens de allergie van een ander. Zo is mijn kernkwaliteit bijvoorbeeld enthousiasme en wanneer ik daarin doorsla word ik drammerig, dwingend of betweterig. En dat vinden anderen weer heel irritant. Dus mijn uitdaging is dan om rustig te zijn, dit is vaak een kernkwaliteit van een ander. En wanneer ik kijk naar het teveel van het goede van mijn uitdaging rustig dan is dat voor mij vaak het woord passief en dat kan heel goed in mijn allergie zitten en is dan vaak tegelijkertijd de valkuil van iemand die heel rustig kan zijn.

Dit vind ik het fijne van werken met inhoudsloze modellen. Iedereen kan zijn of haar eigen werkelijkheid erin plaatsen en dan ineens inzien hoe het komt dat een samenwerking minder fijn verloopt. Door ernaar te kijken zonder bevangen te worden door emoties, wordt het mogelijk om overzicht en inzicht te krijgen op de situatie en te begrijpen waarom de communicatie zo moeizaam of juist fantastisch loopt. Ofwel vanuit een metapositie te kijken naar een gebeurtenis geeft een mega leeropbrengst. Dit is dus voor mij een belangrijk antwoord geworden op de vraag: hoe kom ik weer terug bij mijzelf? Wanneer we immers anders gaan kijken naar hetzelfde, gaan we iets anders zien, gaan we anders denken en daarmee iets anders doen. Met als mooie bijvangst dat we dan ook een ander effect gaan krijgen op ons gedrag, ofwel meer impact, meer invloed of meer betrokkenheid.

En mogelijk is dit nog maar de helft van het hele verhaal. Want ik heb al jaren geleden besloten dat ik niet meer alleen vanuit mijn veilige hoofdkwartier wil leven. Ik wil het leven in volle omvang ervaren, met alle plussen en minnen die erbij horen. Dat betekent dat ik de uitslag van de pendule naar beide kanten heb te accepteren wanneer ik voorbij de nullijn wil komen. Afgelopen weken heb ik behoorlijk de dips ervaren en ik merk nu dat ik weer in een stijgende lijn zit. Ik heb een aantal belangrijke ervaringen opgedaan die mij weer een stap verder hebben gebracht. Daarnaast hebben bijzondere ontmoetingen mij ook enorm geholpen. Vooral omdat ik met mijn hele hart JA heb gezegd tegen deze ervaringen. Ondanks de pijn die het ook heeft opgeleverd, ervaar ik vooral dat ik ten volle leef.

En dit voelen is misschien wel het tweede antwoord op de vraag hoe kom ik weer terug bij mijzelf. Ik ben dit nog meer gaan ontdekken en vooral ook gaan vertrouwen. De vorige blog ging al over mijn intuïtie. Nu wil ik ook aandacht besteden aan de lichamelijke sensaties die ik steeds meer kan waarnemen. En alleen al het feit dat ik mij ervan bewust ben dat ik zuiver kan waarnemen, is al pure winst. Zeker wanneer ik er ook nog op durf te vertrouwen. Deze kwaliteit heb ik afgelopen week ook weer zo mooi mogen ervaren in het begeleiden van een opstelling. Mijn collega fluisterde mij in om met haar te gaan werken en ik dacht in eerste instantie wat ga ik dan doen?. Ik liet dit los, stemde op haar af, wist intuïtief dat het een helende beweging was en vroeg haar mee te gaan in het experiment. Zij zei ook direct JA zonder überhaupt te weten wat we gingen doen en we deden een structuur opstelling over kwetsbaarheid versus hardheid, twee gesplitste delen van wat ooit onderdeel was van één geheel. Een thema wat ik veel ontmoet de laatste tijd… of zegt dat weer meer over mijzelf….? En is dat niet gelijk het antwoord op de vraag hoe kom ik weer terug bij mijzelf? Door alles in te sluiten wat zich aandient, fijn of niet fijn. Door erbij te kunnen blijven zonder het te willen wegduwen, is dat niet het antwoord? Hoe verleidelijk het soms ook is om niet te willen voelen wat akelig is, dat juist weg te duwen of te ontkennen! Het toestaan is voor mij dé helende beweging om terug te komen op het vaste land, terug te komen bij mijzelf, bij mijn autonome ik-sterkte. Dus toen de cursisten dit als antwoord formuleerden, zeiden wij in koor HEEL goed.

Wil jij ook wekelijks mijn blogs ontvangen? Schrijf je dan in via deze link. Ken je iemand anders die dit ook graag zou willen? Voel je vrij om dit door te sturen.