#22 Ik heb besloten Ja te zeggen…

Net als de Yes-man uit een film die ik ooit heb gezien, heb ik besloten om zoveel mogelijk Ja te zeggen tegen alles wat er op mijn pad komt. En dus ook Ja te zeggen als antwoord op “ga je mee…. doen”? Met de uitdaging om die invulling van die lege puntjes…, wat dat dan ook is…., om daar gewoon Ja tegen te zeggen! Het heeft mij al hele mooie momenten opgeleverd.

Zo heb ik vorige week tijdens mijn vakantie in het paradijselijke Spaanse appartement van mijn familie dit weer zo duidelijk ervaren. Ik kom hier al jaren, tot nu toe altijd als gezin. Dit jaar voor het eerst met alleen de kinderen en hun aanhang. Dus ja ik ben letterlijk soms het vijfde wiel aan de wagen en dat is niet altijd leuk. En ook daar ben ik wel doorheen gegaan. Zo heb ik bijvoorbeeld veel gehuild, in mijn uppie op het strand, omringd door alle Spanjaarden en toeristen. Gek hoe je zo anoniem met een zonnebril op, ongezien urenlang kunt huilen op een vol strand. Toch heeft mij dit enorm veel opgeleverd, door het wel aan te gaan, door er Ja tegen te zeggen om dit in mijn uppie te doen. Voorheen zou ik het hebben weggewuifd, een alternatief hebben gezocht of in actie zijn gegaan. Om het maar niet te hoeven voelen, te pijnlijk en dus ervan weg te gaan. Dus ook het verdriet gewoon toe te laten, daar ook Ja tegen te zeggen, hoe rot en pijnlijk ook. Ik heb ervaren dat er daarna ook weer tijd en ruimte is voor hele fijne emoties.

Zo heb ik gemerkt wanneer ik als volwassene in de minderheid ben, mijn aanwezigheid soms gewoon niet opgemerkt wordt. Daardoor krijg ik letterlijk een kijkje in hun wereld, hun liedjes, hun omgang met leeftijdsgenoten, hun spelletjes, plagerijen, hun verliefdheid naar elkaar. En ik geniet daar met volle teugen van, ik lach me rot van binnen. Ook wordt ik uitgenodigd om met alles mee te doen, alle gekke kaartspelletjes, alle straattaal liedjes mee te zingen, alle wilde activiteiten te doen, zo ook het klauteren in de ijskoude watervallen.

Dit bezoek aan de watervallen is zo’n ijkmoment waar weer heel duidelijk werd hoe verandering onbewust plaatsvindt om er pas na verloop van tijd zicht op te krijgen. Daarom is het ook zo goed om dit soort momenten te planten in mijn geheugen zodat ik later kan ijken en kalibreren wat er veranderd is. Dus te meten en te noteren, zoals ik dat ook in de Continue Verbeter Coaching doe, kleine stappen zetten, de verwachtingen expliciet maken en dit vergelijken met wat er feitelijk is gebeurd. Dat levert een bak aan geleerde lessen op die ik maar beter kan vastleggen, om ze te kunnen onthouden.

Bij deze watervallen ben ik immers in de afgelopen 10 jaar al diverse malen geweest. En tot nu toe wist ik steeds te vermijden om zelf in het ijskoude water te stappen. Zo had ik altijd goede excuses waarom het beter was dat ik dit niet ging doen. Zo helpt ons brein ons immers, door te rationaliseren met logische argumenten waar ik diep van binnen gewoon angst voor had. En dus deed ik dit liever niet, bleef ik liever aan de “safe side”, om te voorkomen dat ik in een situatie zou belanden die spannend en niet fijn zou zijn.

Het is niet voor niets dat de pendule van emoties evenveel beide kanten op schiet, dus uitslag naar de plussen en de minnen in het leven is even groot. Het is onmogelijk om wel de plussen te willen ervaren maar niet de minnen. En dus kan ik veel meer ervaringen uit het leven halen, mits ik bereid ben om in die grotere “uitslag van de pendule” te leven en voorbij de nullijn te komen. Ik leefde voorheen rond die nullijn, niet teveel buiten de lijntjes, geen onnodige riscico’s, voorzichtig en verstandig zijn, dat was wel hoe ik functioneerde. En dat was op dat moment het beste wat ik kon doen. Achteraf gezien, nu op dit moment en ook met de kennis van nu, kan ik zeggen hoezeer mij dit heeft belemmerd om ten volle te leven. Hoe angsten mij onbewust stuurden en hoe dit mij stress bezorgde.

Dus het bezoek aan die watervallen is een kleinigheid en het staat ook voor iets groots. Althans dat is de betekenis die ik eraan geef. Namelijk dat ik echt wezenlijk ben veranderd. En verandering gaat onbewust en in kleine stapjes, maar nu kan ik zien hoeveel angsten ik overboord heb gegooid en hoe ik daardoor zoveel vrijer ben geworden. Daar heeft de training bij de Taoisten zeker ook aan bijgedragen, daar heb ik de afgelopen jaren weekenden lang gemediteeerd om stress- en angstvrij te kunnen worden. Ongemerkt en heel langzaam is dit gebeurd bij mij. Door terug te keren naar een plek waar ik voor het laatst in 2012 was, zie ik dit verschil nu haarzuiver. En ik ben er zo blij mee. Dus ik koester de foto die van dit moment is gemaakt! Die heb ik opgeslagen in mijn hoofd en zal ik waarschijnlijk groot laten uitprinten en prominent ophangen in ons huis. Om mij er dagelijks aan te herinneren om nog meer Ja te zeggen.

Waar ik nu ook Ja op kon zeggen was het aannamen van traktaties. De vier kinderen halen er veel plezier uit om te  trakteren tijdens deze vakantie. Normaal gesproken zou ik dat hebben weggewuifd en zou ik het lastig hebben gevonden om dit aan te nemen. Dus zou ik  waarschijnlijk gezegd hebben dat dit helemaal niet nodig is. Nu merk ik dat ik dit vrijuit kan aannamen, ook omdat ik mij realiseer dat het niet aardig is om af te wijzen wanneer zij mij iets leuks willen aanbieden. Dus ik geniet nu met volle teugen van alle lieve grote en kleine traktaties van deze kids en dat maakt hen ook weer blij. Het is overduidelijk weer voor mij dat het zo werkt wanneer geven en nemen in balans gebracht wordt.. en ik dus gewoon Ja zeg wanneer mij iets leuks wordt aangeboden.

Wat ik ook merk is dat ik openen en transparanter kan worden als ik Ja zeg tegen wat er is. Dus geen geheimen meer, geen taboes, want ik wil ten volle leven vanuit mijn hart en buik. Wanneer ik enthousiast raak over iets, weet ik dat ik vanuit mijn hart werk en dat werkt altijd goed voor mij. Dus niet alleen meer vanuit het verstandelijk hoofdbrein, want dat maakt mij onvrij. De onvrijheid zit voor mij ook in het hebben van geheimen en taboes. Om deze verborgen te houden voor de omgeving kost bakken vol energie en werkt voor mij beklemmend en belemmerend. Wanneer ik de schuld en schaamte daarvan onder ogen kan zien, geeft mij dit zoveel meer ruimte. Dus ik heb besloten zoveel mogelijk Ja te zeggen tegen wat er is en dit dus ook in alle openheid te willen delen.

Dat heeft mij ook afgelopen week prachtige gesprekken opgeleverd. Met mijn lieve vriendin die zo hoort bij dit Spaanse leven. Ook met haar ervaar ik deze verandering, ik durf haar nu veel meer te vertellen dan vroeger. Ik was mij daar zelf niet eens van bewust, maar merk het op vanuit de feedback die ik krijg. En het effect daarvan is onder andere dat onze gesprekken zoveel meer diepte hebben, nog meer betekenis krijgen. Dat ervaar ik ook in het praten met mijn kinderen, het contact met hun aanhang en zeker ook met een nieuwe liefde die ik heel voorzichtig aan het ontdekken ben. En dat laatste is ook een mooi voorbeeld van een situatie waar ik in eerste instantie Nee tegen had gezegd en het nu toch ben aangegaan. En wat ben ik daar nu al blij mee, hoe lastig soms ook. Ook al weet ik niet hoe dit zich gaat ontwikkelen, ik heb Ja gezegd. Immers één ding is zeker, het leven is onzeker!

Wat het mij in ieder geval oplevert om Ja te zeggen tegen alles wat op mijn pad komt, is dat ik voel dat ik leef. Van top tot teen en dat geeft een enorm fijne sensatie. Natuurlijk is het ook alle endorfine die het gevoel van “nieuw en anders” ten volle omarmt. En ik kan het aanbevelen, zeker als het “licht” voelt. Zeg gewoon JA… Ook als je eerste impuls is om nee te zeggen, mogelijk vanuit een gewoonte. Onderzoek eens waar de nee vandaan komt? Ik kan het aanbevelen

Een zonnige groet!

Ik schrijf elke week een persoonlijk blog waarin ik mijn belevenissen koppel aan mijn kennis van NLP die mij weer geleerde lessen hebben opgeleverd. Hopelijk ook ter inspiratie van jou. Wil jij ook elke week mijn blog ontvangen? Schrijf je in via deze link: