#23 Wild en onstuimig…

Zo bonkt het water van de Vinkeveense plas tegen de beschoeiing, grote golven en witte schuimkopjes op het water. Wanneer ik erin probeer te kijken, zie ik door de zwartheid helemaal niets meer. Dit is precies hoe ik mij voel wanneer ik met de hond langs de eilanden loop om te kalmeren. Opvallend genoeg blijft hij ook dichtbij mij lopen, alsof hij mijn stemming exact aanvoelt. Ik had al bewust mijn telefoon thuisgelaten, omdat ik juist geen afleiding wilde. Met als gevolg dat ik er geen foto van kon maken voor deze blog. Jammer dan. Het voordeel is wel dat ik wel even tot mijzelf kon komen om bij te komen van een WhatsApp ruzie, zonder in de verleiding te komen er nog een schepje bovenop te doen.

En ik hoor je denken, een ruzie per WhatsApp?!? Wat onhandig? Doe je dat nog? Ik moet bekennen dat ik zo’n onhandige manier van communiceren soms doe…. Heel menselijk vind ik, alleen zeker niet effectief. Natuurlijk heb ik dan wel al diverse malen geprobeerd de ander te verleiden om even écht contact met mij te hebben, of in ieder geval te bellen. Alleen als dit dan onbeantwoord blijft en ik toch graag mijn boodschap wil overbrengen, kan ik mijzelf verliezen in geschreven appjes. Natuurlijk onhandig en allesbehalve een Wat Werkt Wel;) Erop reflecterend kan inzien dat het wel ergens voor staat…..

Vroeger zou ik dit immers nooit gedurfd hebben. Zou ik alles gedaan hebben om conflicten te vermijden, zeker wanneer ik niet direct iemands reactie kan zien en dus kan polsen hoe het valt wat ik zeg. In een life contact kan ik vanuit rapport veel makkelijker schakelen, kan ik inschatten hoe iets aankomt en daarop bijsturen. Ik heb al heel jong geleerd zintuiglijk scherpzinnig te zijn. Dus goed naar een ander te kijken, zijn of haar reactie te polsen om te zien of de sfeer nog wel goed zou blijven. Uit angst voor de reactie van een ander kon ik heel ver doorschieten in mijn pleaser gedrag. Ik zou een conflict zoals hierboven absoluut vermeden hebben of ontweken hebben. Ik zou alles behalve assertief hebben kunnen reageren. Onder assertiviteit versta ik dan; het goed voor jezelf kunnen opkomen en ook de relatie met de ander in stand kunnen houden. Ik zou waarschijnlijk hints gegeven hebben, een stomme grap erover gemaakt hebben, een ironische opmerking gemaakt hebben of er achteraf op teruggekomen zijn met een oude koe. Of ik zou geëxplodeerd zijn met nabrander die nog wekenlang kon doorsudderen. Dit herkent natuurlijk helemaal niemand bij zichzelf

Gelukkig doe ik dit inmiddels anders en het is vast niet voor niets dat ik momenteel veel trainingen en coaching op assertiviteitsvragen geef zoals: hoe vraag ik hulp, hoe zeg ik nee of hoe breng ik een lastig onderwerp ter sprake? Assertiviteit kun je op verschillende niveau’s bekijken, maar wanneer ik kijk naar de hogere (neuro)logische niveau’s (NLP) dan gaat assertiviteit voor mij in de essentie erom of ik durf te zeggen welke gevoelens/emoties bij mij spelen en of ik vervolgens mijn behoefte hierover kan uitspreken.

Een belangrijke ontdekking die ik recent hierover gedaan heb, is dat het voor mij te maken heeft met het opzij zetten van angst. Wanneer ik geen angst meer heb om bijvoorbeeld de ander te verliezen, dan kan ik heel goed zeggen wat er bij mij van binnen leeft en speelt. Dus angst maakt dat ik onvrij ben. Onvrij om echt te uiten wat ik voel en wat ik zou willen.

Wanneer belemmert deze angst bij het openlijk uitspreken? Wanneer er bijvoorbeeld een geheim is wat niet onthuld mag worden of een taboe, dan zijn we bang dat anderen het ontdekken. Ook wanneer we vrezen dat een ander een mening over ons gedrag heeft, waarop we veroordeeld worden. De onzekerheid over hoe een ander denkt maakt dat we niet goed kunnen inschatten hoe de ander gaat reageren en dus of de ander zal oordelen. Ik heb de laatste tijd veel gelezen over oordelen en veroordelen in het ontdekken van de betekenis van 5e Dimensie en ik heb dus geconcludeerd dat het hebben van angst mij dus onvrij maakt.

Andersom werkt het dus ook zo dat wanneer ik mijn angsten kan loslaten, ik mijzelf vrij voel om compleet mijzelf te zijn. Helemaal, zonder scrupules, in volle kwetsbaarheid. Dit heb ik recent ervaren in het afscheid nemen van oude relatie. Nu ik niet meer bang hoefde te zijn of hij mij nog wel leuk vindt, want we hadden immers al afscheid genomen, kon ik ineens dingen zeggen die ik daarvoor nooit durfde. En gek genoeg werd het ook nog goed ontvangen. Dus het loslaten van de angst om te kunnen uiten wat ik voel en nodig heb, geeft mij alle vrijheid om helemaal mijzelf te kunnen zijn. En wanneer ik mijzelf ben, sta ik in mijn autonome kracht. Daardoor kon ik volledig oprecht zijn, zonder oordeel of veroordeel over een ander en had ik ook niets meer te verliezen. En dat is heerlijk, letterlijk bevrijdend.

Dus ergens ben ik ook blij met de beweging van mij om nu in het contact met bijvoorbeeld een nieuwe voorzichtige liefde ongeremd te uiten wat voor mij speelt en belangrijk is. Ongeacht de consequenties, want hoe graag ik ook verder wil met deze man, ik wil angstvrij zijn om dit te kunnen verliezen. Want dat geeft mij een boost aan vrijheid. En natuurlijk wil ik op een assertieve manier communiceren, dus goed voor mijzelf opkomen en ook de behoefte van de ander goed voor ogen te houden, zodat het de relatie niet onnodig verstoort. Gelukkig weet ik nu inmiddels hoe ik dit kan realiseren, al gaat dat soms er wild en onstuimig aan toe.

En zoals bij alles in het leven, je moet het wel zelf doen maar je hoeft het niet alleen te doen. Dus inmiddels durf ik ook hulp te vragen bij mijn vriendinnen. Zij zijn in staat om mij stevige feedback te geven over mijn gedrag zonder angst om onze relatie te verliezen. Dit levert mij enorm veel op. Ik vind het fijn van hen te horen wat zij waarnemen wanneer ik hen daarom vraag. Dat maakt dat ik weer kan groeien. En dan kom ik weer bij mijn life purpose, namelijk een bijdrage leveren aan groei en ontwikkeling, van mijzelf en mijn omgeving, bijvoorbeeld door beweging te creëren. De cirkel is weer rond. En het weer is omgeslagen. Het water is nu weer gekalmeerd, net als ik. De plas is weer een spiegel, ik kan er weer in kijken.

Ik schrijf elke week een persoonlijk blog waarin ik mijn belevenissen koppel aan mijn kennis van NLP die mij weer geleerde lessen hebben opgeleverd. Hopelijk ook ter inspiratie van jou. Wil jij ook elke week mijn blog ontvangen? Schrijf je in via deze link: