#30 Kast opruimen….

Is het van mij? Of is het van een ander? In dat laatste geval wordt het tijd om het heel snel terug te geven. En als het wel van mij is, dan is de volgende vraag of ik het nog nodig heb? Deze vragen waren het thema van afgelopen week. Heel praktisch kwam het langs bij het opruimen van de kledingkast aan de andere kant van mijn bed. Die lag nog vol met de kleding van de vader van onze kinderen. Ik vermoed met kleding die hij allang niet meer draagt, want het lag er aardig onaangeraakt bij.

Alles bij elkaar paste het makkelijk in vier vuilniszakken. Hoe een stuk van je leven kan passen in een paar grijze zakken…. Uiteraard had ik hem eerst om toestemming gevraagd, want tenslotte delen we nog dit huis met de kinderen en wonen wij er beurtelings in. Aangezien het feitelijk mijn huis is, ben ik dus ook in onze slaapkamer gebleven en ineens wilde ik meer ruimte. Dus in een impuls ging ik deze kast opruimen, want dat gaf mij in één klap veel meer plek en ruimte terug voor mijzelf. Heerlijk!

Ik zie het maar metaforisch, want een kast opruimen is ook een prachtige symboliek voor orde scheppen in chaos, voor wegdoen wat ik niet meer nodig heb en voor loslaten wat ik al die tijd heb vastgehouden.

Ik vermoed dat hij die zakken met kleding dus niet eens naar zijn fijne nieuwe huis gaat verhuizen. Ik vermoed dat hij het daar ook opgeruimd wil hebben. Het zou mij niets verbazen als het regelrecht verplaatst wordt naar een goed doel of de kringloop winkel. En zo gaat het vaak toch? Ik herinner mij nog alle verhuisdozen die wij zo goed als onuitgepakt jarenlang op zolder hadden bewaard. Sommige dozen waren al twee verhuizingen onuitgepakt meeverhuist. Een zolder waar je alleen met een vlizotrap op kon komen en waar we de spullen steeds inschoven zonder er feitelijk in te kijken. Laat staan uit te zoeken, op te ruimen en/of weg te gooien. Dat hebben we heel wat jaren volgehouden en ik zie het nu ook als spiegel van hoe ons leven toen was.

Met het in gebruik nemen van de zolder als extra slaapkamer, hebben wij alsnog die stap gezet. Dus letterlijk hadden we meer ruimte nodig en dat maakte dat we gingen opruimen. Ik weet nog hoe fijn het was om werkelijk al die spullen, auto’s vol weg te brengen, op te ruimen, een nieuw plekje te geven of weg te gooien. Wat is dat toch die behoefte om spullen vast te houden? Te hechten aan materiële herinneringen en die niet los kunnen laten?

Ik kan de momenten in mijn leven dat ik op deze manier een grote schoonmaak maakte op één hand tellen. Ik ben daar niet zo goed in. Ik weet ook waar het om gaat, namelijk om een beslissing nemen wat ermee te doen. Dat stel ik dan liever uit. Dus wat doe ik dan? Dan verplaats ik spullen van de ene plek naar de andere. Zo kan het met post gaan, maar ook met andere dingen waarvan ik weet dat ik het ergens zou moeten opbergen, om er later nog iets mee te doen. Het liefste stel ik dat uit, zo lang ik niet een beslissing neem, hoef ik het dus ook niet los te laten. Maar ondertussen vervuilt mijn huis, mijn hoofd en dus mijn leven.

Loslaten is blijkbaar niet mijn grootste kwaliteit. Ik hou liever vast aan wat ik heb, verzamel graag dingen en mensen om mij heen en kan het niet makkelijk laten gaan. Waarom? Omdat ik niet weet of ik spijt van krijg. Ik heb namelijk al zó vaak iets weggegooid, een kledingstuk bijvoorbeeld, of een attribuut die ik dan vervolgens een maand later echt héél goed had kunnen gebruiken. Dit is mij al zo vaak gebeurd. En elke keer moet ik lachen om mijzelf, want dan weet ik dat ik het jarenlang voor niets heb bewaard, nooit meer gebruikt. Pas als ik het dan definitief heb weggedaan, heb ik het ineens wel nodig. En ook echt nodig hè, ik kan daar dan echt van balen!

Ik weet weet trouwens ook dat ik die situaties uiteindelijk prima kan oplossen. Creativiteit genoeg om dan alsnog aan het benodigde te komen. Dus ik kan natuurlijk prima opruimen wat ik niet meer nodig heb. Ik kom erachter dat ik ook minder nodig heb. Steeds vaker hoor ik mijzelf nee zeggen wanneer iemand mij spullen aanbiedt. Natuurijk heb ik ook een piepklein extra huisje waar überhaupt niets extra’s in kan. Dat is een goede stimulans om heel kritisch te zijn op nieuwe aankopen. Plus dat ik ook mij steeds meer besef dat het niet de spullen zijn waar ik aan gehecht ben, maar dat het de herinneringen zijn aan de momenten die erbij horen. Nou die momenten kan ik prima bewaren en koesteren. Door er een foto van te maken bijvoorbeeld. Door het als ervaring op te schrijven waar ik dankbaar voor ben en het in mijn wensenpotje op te bergen. Of door er gewoon over te schrijven, want dan blijft het ook bewaart.

“Wie schrijft die blijft”, is niet voor niets een handige uitspraak. Ik ervaar de kracht van het schrijven steeds meer. Ook als bewaarplek van mijn observaties, herinneringen en geleerde lessen. Door het op te schrijven orden ik mijn gedachten. Daarnaast is het gewoon vindbaar op een openbare plek. Dus het neemt daarmee geen overbodige ruimte meer in, in mijn leven. Geen opbergruimte op mijn harde schijf, want het staat gewoon in de cloud. Plus altijd terug te vinden via het internet. Nu nog zorgen voor een goede ordening en documentatie van alle materialen en gebeurtenissen, dan scheelt dat ook weer schijfruimte in mijn hoofd.

Dat is de volgende verbeterstap voor mij. En zo blijf ik lekker bezig. Herken jij dit ook? De behoefte aan vasthouden wat je eigenlijk allang niet meer nodig hebt? Stel je zelf anders de vraag: hoe kun het nog koesteren zonder het te hoeven houden? Deze vraag heeft mij vaak geholpen.

Ik wens jullie een opgeruimde week toe!

Ik schrijf elke week een persoonlijk blog waarin ik mijn belevenissen koppel aan mijn kennis van NLP die mij weer geleerde lessen hebben opgeleverd. Hopelijk ook ter inspiratie van jou. Wil jij ook elke week mijn blog ontvangen? Schrijf je in via deze link: