#39 Ik krijg het niet omgedraaid…

Ik zit nu al ruim een week aan te hikken tegen het schrijven van deze wekelijkse blog. Elke keer denk ik dat het morgen beter wordt, zodat ik van een afstandje kan kijken en dus schrijven. Want schrijven gaat mij het beste af vanuit een reflectiemodus. Dus zolang ik nog zo geëmotioneerd ben, lukt mij dit niet. In een derde waarneempositie, vanaf een afstand zonder emoties kan ik ervaringen beter koppelen aan een structuur vanuit de NLP of een systemische Wet vanuit het Systemisch Werken. Pas dan wordt het mogelijk om er een geleerde les uit te halen. Het zijn immers de geleerde lessen die het meest inspirerend zijn om te delen. Want daar kun jij je weer in herkennen, ermee verbinden en dan wordt het makkelijker om bij eigen geleerde lessen te komen.

Alleen het lukt me niet deze week. Ik krijg het echt niet omgedraaid…. mijn stemming wordt maar niet beter. Behalve vandaag overdag eventjes, omdat ik in mijn eigen warme huis een moodboard workshop gaf. Dan ben ik op mijn best, dan voel ik mij gelukkig, ben ik luchtig en scherp, warm en onderhoudend, gastvrij en ruimte gevend. Alleen dan ben ik aan het werk met de groep en kan ik niet gaan schrijven.

Het moment dat ik weer terug ga naar Vinkeveen zakt de moed mij al in de schoenen. Zou ik straks dan eindelijk die warmte van die gaskachel hebben die mij vanochtend per sms beloofd was? Het dieptepunt was afgelopen week dacht ik, maar toen had ik deze avond nog niet gehad…

Om even het beeld te schetsen; vanaf dinsdag begon het te sneeuwen en ik woon hier in een buitengebied aan de plas. Het is hier dus sowieso een paar graden kouder en witter. Ook heb ik ontdekt dat de strooiwagens hier veel later komen dan in Mijdrecht. Een vriendin had al die middag onze afspraak afgezegd en deze vervangen door een skype sessie, dan konden we elkaar toch nog zien. Heel wijs want ik had zelf die middag hier in de buurt al twee keer een rotonde dubbel gepakt doordat mijn achterbanden weggleden. En dan heb ik notabene gloednieuwe winterbanden. Het weggetje hiernaar toe is niet sneeuwvrij, is enkelbaans en ligt pal naast een sloot. Eén keer te ver glijden en je kunt zwemmen met je auto. Dus ik was blij schadevrij aangekomen te zijn van mijn boodschappen en begreep goed dat zij deze rit niet ging wagen. Zelf kon ik ook geen kant meer op tot het de volgende dag gestrooid zou worden…

Rond acht uur vliegt de stroom eruit. Mijn telefoon had nog 7% stroom en met mijn lampje op de telefoon vervang ik tot tweemaal toe tevergeefs de stoppen in mijn kledingkast. In paniek bel ik mijn ex-man, ik wist echt niet wie ik beter kon bellen. Hij helpt mij zo goed en kwaad als hij kan, maar als we ophangen zit ik nog steeds in het donker. Ik realiseer mij dat het een hoofdschakelaar moet zijn, maar ik heb geen idee waar die zich bevindt in mijn tuin. De eigenaar geeft per sms aan dat hij niet wegkan, omdat hij op zijn kleinkinderen past. De kachels doen het ook niet meer, want alles is immers op stroom en de temperatuur daalt snel. Ik word boos om het feit dat ik nog steeds geen gaskachel hebt die gemaakt zou worden, want nu heb ik niets meer aan warmte. Mijn ex-man en een vriendin bieden aan in Mijdrecht te slapen, maar ik durf nu niet die rit te maken. Ik raak in paniek en verman mijzelf weer door mijzelf streng toe te spreken, want wat kan er nu eigenlijk gebeuren? Ik besluit mijn telefoon in de auto op te laden en daarin op te warmen om daarna naar bed te gaan. Morgen weer een nieuwe dag! Een half uurtje later wordt er op mijn autoraam geklopt, de eigenaar heeft toch besloten mij te gaan redden. Overigens had hij de sleutel van de stoppenkast, dus ik had het ook onmogelijk zelf kunnen fixen. Hij opent de kast en zet de schakelaar om. Ik heb weer licht, pfff.

Vandaag reed ik dus met een lichte hoop op een werkende kachel weer terug naar Vinkeveen,, maar bij aankomst zakte de moed weer in mijn schoenen. Weer niet gemaakt en inmiddels een woonkamer temperatuur van 14 graden terwijl ik gewoon al mijn elektrische infraroodkachels had laten branden tijdens mijn afwezigheid. Ik steek kaarsjes aan, dat scheelt vast weer een graad en doe nog meer lagen kleding aan. Ik voel mij zo zielig en rot en warm een maaltijd op in de pan. Ik durf immers geen magnetron aan te zetten, omdat ik vrees dat de stoppen dat zeker niet aankunnen. Ik ben alleen en zet muziek op waar ik ongegeneerd hard bij kan huilen. Terwijl ik zit te brullen, vliegt weer de stroom eraf, omdat ik het Nespresso apparaat aanzet. Ik begin te vloeken en in donker zoek ik naar mijn jas en schoenen. Gelukkig weet ik nu de kast buiten in het donker te vinden en zet weer de stroom aan. Ik laat de koffie maar zitten en zet warm water voor thee op. Aangezien ik het echt niet warm meer krijg, besluit ik om 9 uur te gaan douchen. Ik verwacht daar weer lekker warm van te worden, hoewel ik opzie tegen het uitkleden. Ik doe dat toch, sta klaar om eronder te springen en ik doe de kraan open… shit geen water! Ik ren naar mijn keukenkraan… ook niets. Damn. Ik kan dit echt niet fixen, ik moet wachten tot morgen.

Echt dit is het dieptepunt. Het ironische is dat ik half december op stel en sprong mijn vorige woning moest verlaten, omdat deze niet wintervast zou zijn. Deze was echter wel kleiner en daardoor waren de kachels wél voldoende. Nu zit ik in een zogenaamde wintervaste recreatiewoning en heb ik alleen maar shit. Ik heb niet veel nodig verkondig ik al tijden, maar nu weet ik dat dit niet waar is. Ik heb wél veel nodig, in ieder geval warmte en licht. En bij voorkeur ook warm water of in ieder geval stromend water, en niet uit een jerrycan zoals maar quasi grappig wordt voorgesteld.

Oké nog zo’n negen weken en dan is het lente, alleen hoe ga ik dit volhouden? Op dit moment heb ik echt geen idee. Ik heb dus nog veel te leren, want ergens schaam ik mij voor mijn geklaag. Natuurlijk weet ik dat ik ook heel veel fijne dingen heb om dankbaar voor te zijn en dat ben ik ook. Maar soms, zoals vanavond voel ik mij intens alleen en verdrietig. Omdat ik blijkbaar de indruk wek dat ik het allemaal wel red en dat ik altijd positief en opgewekt ben, dacht ik nu dit ook maar even uit de wereld te helpen. Ik kan urenlang huilen uit zelfmedelijden, ook al schiet ik er geen bal mee op. Ik voel mij dan moederziel alleen, ook al weet ik dat er mensen zijn die van mij houden. Dan ga ik twijfelen aan alles en zeker aan mijzelf. Dan ben ik gewoon de slechtste versie van mijzelf 😉

Ik krijg het niet leuker dan dit. De enige reden dat ik het toch maar schrijf is omdat dit er nu is en niets anders. Ik heb dagenlang gewacht of er iets zou veranderen waardoor ik daarover kon schrijven. Alleen dat gebeurde niet. De les is blijkbaar dat ik dit heb te accepteren. Zo is het nu. Dus ik onderga het, vecht ertegen en geef me eraan over. Ik zit nu warm in bed dit te typen. Morgen nog een belangrijke presentatie waar ik tegenop zie. En daarna is het godzijdank weekend. Voor zaterdag heb ik een hele dag warmte in de sauna geboekt.. en daarna zie ik wel weer verder.

Volgende week is er vast weer een blog die wel inspirerend is om te lezen. Deze 39e is vooral een waarmaken van de wekelijkse schrijfbelofte die ik heb gedaan. Ik beroep me maar op de 16e vooronderstelling van NLP: “het is zoals het is!”.

NB: ik krijg nu een mailtje van Vitens dat er een waterstoring is in de hele regio. Het ligt dus godzijdank niet aan een bevroren of gesprongen leiding onder mijn woning!

Ik schrijf geregeld een persoonlijk blog waarin ik mijn belevenissen koppel aan mijn kennis van NLP die mij weer geleerde lessen hebben opgeleverd. Hopelijk ook ter inspiratie van jou. Wil jij ook gemakkelijk deze inspiratie blogs ontvangen? Inschrijven kan via deze link:

@mireilleverhoef, 24 januari 2019