#7 WAAR LIGT JOUW FOCUS?

waar ligt jouw focus krijg ik als vraag. “Ik kan mijn kostbare tijd maar een keer besteden”, zegt mijn collega en ze heeft gelijk. Ik betrek het op mijzelf, want wat geef ik mijn volle aandacht en prioriteit? Waar werk ik aan? Dit is een belangrijke vraag voor mij deze week. Aangezien alles in mijn leven aan het schuiven is, lijkt deze focus vraag nu ook ineens actueel. Voor mij is het een vaste gewoonte geworden om hulp aan te bieden en daarmee gratis en voor niets veel extra te doen. Waarom doe ik dat eigenlijk? En wat kost mij dit eigenlijk?

Nu mijn privé leven veranderd is, merk ik dat alle prioriteiten aan het schuiven zijn. Ik zie mijn kinderen nu in 50% co-ouderschap, dan heb ik dus mijn tijd anders in te delen. Effectiever te zijn door andere keuzes te maken. En daar loop ik nu tegenaan en daardoor kijk ik ineens anders naar hetzelfde.

Want hoe makkelijk heb ik afgelopen jaren gewoon gezegd: “Ja ik bel die cursisten op de optie lijst wel even” of “Ja ik kijk wel even naar de teksten” of “Tuurlijk ik zal mijn ideeën even op papier aanleveren” of “Wil je dat ik naar jouw website kijk? Ja hoor, doe ik wel even”. Allemaal goed bedoeld. Maar als ik heel zuiver kijk, is dit dan wat ik heb te doen? Hoort dit überhaupt wel bij mij? Doe ik dit vanuit mijn plek en rol in de samenwerking of doe ik dit vanuit een oud stukje “pleaser” in mij? Het lijkt namelijk ineens op een “eiland voor de kust deel” wat graag aardig gevonden wil worden. En daarmee ben ik dus van het padje af en sta ik niet meer in mijn autonome kracht. Damn als ik even niet oplet…

De vraag ‘met welke bedoeling doe ik dit eigenlijk’ is dus de kernvraag! En het antwoord is pijnlijk. Want als ik heel eerlijk, echt… heel eerlijk antwoord, dan doe ik dat enerzijds inmiddels vanuit een gewoonte en anderzijds vanuit een neiging om waardevol te willen zijn. En daarmee werk ik dus actief mee aan de business van een ander en niet die van mijzelf. Daar is natuurlijk niets mis mee, alleen het versterkt mij niet wanneer ik dit niet vanuit mijn autonome kracht doe. Dan heb ik beter af te bakenen om te voorkomen dat ik er achteraf over mopper en dus achter in de bus zit. Ervan uitgaande dat ik mijn kostbare tijd maar een keer kan besteden, heb ik voor mijzelf te bepalen hoe ik mijn tijd wil besteden, waar en met wie? Dan heb ik hier helder in te zijn, het bespreekbaar maken en tot concrete afspraken komen. En dus ook mijn focus hierop te houden in plaats van mij te laten afleiden door van alles en nog wat. Dus hup! Ik ben weer voorin de bus gaan zitten. Ik wil aandacht besteden aan wat echt belangrijk is voor mij. En dus keuzes maken, in mijn geval loslaten in liefde!

Ik ben afgelopen maand gestart met een programma van een inspirerende business coach die mij hierin heel scherp houdt. Ga ik IN mijn bedrijf werken of AAN mijn bedrijf? En als ik aan het bedrijf werk, wiens bedrijf dan? Dat is een dilemma als freelancer. Heel eerlijk gezegd kan ik veel meer tijd besteden aan mijn eigen bedrijf. Alleen durf ik dat? Want dat betekent kiezen en afbakenen. Dat betekent dus ook omgaan met de consequenties van de keuzes, niet wetende hoe die eruit zullen zien. En ik weet ook dat wanneer ik focus aanbreng dat er dan magische dingen gebeuren. Immers alles wat je aandacht geeft, groeit..!

Nu heb ik de afgelopen periode al veel meer drastische keuzes gemaakt, uiteindelijk allemaal voor mijzelf, niet wetende wat de consequenties zullen zijn. Dus blijkbaar hoort deze afweging met nieuwe focus op mijn eigen bedrijf daar ook bij. Mede ingegeven vanuit noodzaak in mijn privé situatie en dat zie ik dan maar als de aanleiding. De motor die alles in gang heeft gezet. En natuurlijk vind ik spannend. Want opnieuw neem ik risico’s. Laat ik dan maar gaan “Leren door Experimenteren”, wat toch al mijn bedrijfsnaam is en tevens mijn motto.

Van de week gaf ik weer een trainingsdag “Anders Denken Anders Doen” met NLP en daarin kwam deze vraag ook langs. Ik vertelde het verhaal over de aap. Dit verhaal gaat over de keuzes die iedereen elke dag maakt over het eigen takenpakket en alles wat daarbij hoort. Hoe vaak zijn mensen niet geneigd zich overmatig verantwoordelijk te voelen voor de taken van een ander? Ook als dat betekent dat hun eigen taken verwaarloosd worden. Wanneer ze hier vervolgens op aangesproken worden, voelt dat vaak pijnlijk en beledigend. Wanneer een leidinggevende ze aanspreekt op het verzaken van eigen taken, terwijl ze zo met ziel en zaligheid gewerkt hebben aan andere belangrijke zaken. Dan lijkt het niet of niet gezien wordt hoe hard gewerkt is? Weliswaar aan andere dingen, maar die zijn ook belangrijk, toch. Dit is ook zo’n mooi voorbeeld van verstrikkingen en verwarring over plek en verantwoordelijkheden..

Ik heb gemerkt dat relevant is om mezelf steeds opnieuw de vraag te stellen met welke bedoeling doe ik dit eigenlijk? Waarom neem ik taken van een ander over? Soms zelfs ongevraagd. Dan bied ik het uit mijzelf al aan, waarom? Dan ga ik systemisch gezien geheel van mijn plek, het is mijzelf groter maken, zelfs een beetje aanmatigend. En dan kan ik ook nog geïrriteerd en beledigd zijn wanneer dit direct niet vol enthousiasme wordt aangenomen, pfff… stap ik weer in mijn valkuil.

Welke behoefte wordt hiermee onbewust vervuld? Ik zie vaak dat het een verlangen naar waardering is. Een behoeft aan erkenning en gezien worden door anderen. Door ongevraagd iets extra’s te doen krijgen we als beloning positieve aandacht en erkenning. Zeker als het iets is waar we goed in zijn. En soms? Soms doen we het ook omdat we stiekem die taken van een ander leuker vinden, maar we er niet rechtstreeks om durven vragen. Het is natuurlijk ook wel lekker veilig om te experimenteren met andermans taken. Zo kun je het alleen maar goed doen, want het is toch iets extra’s. Dit laatste vertelde een cursiste deze week. Zij zag ineens in wat ze aan het doen was en nam het besluit om een gesprek met haar leidinggevende aan te gaan. Moedig!

Wat ik ook zie, is dat we ons laten opschepen met extra werk wat eigenlijk hoort bij een ander. Waarom? Vaak omdat we geen nee durven te zeggen. En als je het maar vaak genoeg doet, dan wordt het vanzelf een gewoonte, een onuitgesproken verwachting. Nou probeer die maar eens om te buigen. Dat wordt meestal niet erg gewaardeerd. Dan wordt jouw gedrag ineens als star en inflexibel bestempeld. Terwijl je feitelijk gewoon weer vanuit je eigen plek gaat functioneren, wat versterkend is voor iedereen, in the end.

Ik heb dus besluiten genomen hierin. Ik heb mijn eigen aap weer heel duidelijk in beeld. Ik weet ook heel zuiver waarom dit belangrijk is voor mij. Waarom ik mijn focus en aandacht wil richten op wat voor mij belangrijk is. Dus heb ik mijn stappen te zetten! Stap voor stap, dat dan weer wel, obstakel per obstakel. Plus wanneer ik dit doe vanuit liefde, dan komt het vanzelf goed.

Ik heb dus vooral nu lef, liefde, overvloed en verbinding nodig, laat dit nu net op mijn wensenlijst voor 2018 staan 😉