#6 WAAROM IS VERANDEREN ZO LASTIG?

Ik heb dit deze week weer zo intens ervaren (:. Hoewel ik natuurlijk wel weet hoe het werkt in ons brein, hoe dit ons aanstuurt om zoveel mogelijk terug te vallen op bestaande vaste routines. Toch is het voor mij enorm frusterend om dit te ervaren. Want hoe krijg ik dan iemand op andere gedachten? Hoe kan ik dan iemand overtuigen om iets anders te gaan doen? Zeker als het voor mijzelf zo ongelooflijk belangrijk is en ik zelf zo overtuigd ben van het tegendeel? Want ik ben ervan overtuigd dat je niet op voorhand kunt weten wat je vind en denkt. Ik geloof erin dat je het pas echt weet als je het ervaren hebt. Dingen lopen altijd anders dan je vooraf kunt bedenken, altijd dat denk ik… Enorm frustrerend kan ik dit ervaren. Het maakte dat ik mij machteloos voel en vooral verdrietig.

Aangezien ik dit soort situaties niet kan veranderen, wordt het extra belangrijk om weer even pas op de plaats te maken en te reflecteren op mijn eigen gedrag. Vervolgens krijg ik dus gelijk diverse signalen op mijn pad die mij hierbij helpen. Zo kreeg ik afgelopen week weer het filmpje onder ogen van mijn speech op het KATA event van Quality Contact afgelopen september. Hier spreek ik in zo’n 30 minuten over hoe het komt dat ons brein niet zo van veranderingen houdt en waar het vooral wel naar op zoek is. Namelijk overleven, veiligheid, energiezuinig functioneren en erbij horen. In dat rijtje hoort natuurlijk ook voorplanten, maar daarvoor ben ik inmiddels iets te oud geworden 😉

Tijdens dit verhaal kom ik terug op een gebeurtenis van onze QC summerschool. Als netwerkorganisatie komen wij met een kernteam van KATA ondernemers elk half jaar 1,5 dag samen in winter-en summerschool. Deze week had ik het team bij mij in de leenvilla op bezoek, wat weer heerlijk was. Afgelopen zomer gebeurde er iets bijzonders tijdens deze summerschool, waarin de voorbereiding van ons jaarlijks KATA event op de agenda stond. Er ontstond een spontane act van mijn collega’s en ik wist niet wat ons overkwam. Ik vond het hilarisch en begon gelijk te lachen en ook te filmen. Het was achteraf een exemplarisch voorbeeld van teamwerk en hoe ons brein niet van veranderen houdt. Dus besloot ik later dat ik dit materiaal goed kon gebruiken ter illustratie van hoe we er allemaal steeds op uit zijn om erbij te blijven horen. En ook om aan te tonen hoe je niet aan de buitenkant kunt zien dat feedback van binnen helemaal niet goed hoeft te vallen. Hoe het relatievergif van uitlachen negatief kan uitpakken, waardoor collega’s bijna afhaken. Zonder dat ik het in de gaten had. Ik voel nog de schaamte met terugwerkende kracht over mijn harde lachen.

Want ik wil natuurlijk helemaal niet dat iemand zich rot voelt over mijn gedrag. Ik wil niet dat iemand zich uitgelachen voelt, terwijl iemand het lef toont om initiatief te nemen. Ik wil niet dat mensen zich terugtrekken van mij. En toch gebeurt dit ongemerkt heel vaak. En daar schaam ik me dan voor, want dat is natuurlijk niet mijn intentie. Het is zo waar die vooronderstelling van NLP: “achter elk gedrag zit een goede intentie”, in ieder geval voor de zender zelf.

Ook deze week bleken deze 15 vooronderstellingen van NLP weer een rode draad in het maken en houden van de verbinding met de mensen die mij zo dierbaar zijn. En het besef van de goede bedoeling achter iemand gedrag komt dan wel weer heel vaak langs. Dit besef helpt mij altijd weer om makkelijker om te gaan met het gedrag van een ander en het effect daarvan op mij. Ook al is dat niet wat ik wil.

Iets anders wat mij ook altijd helpt is om in beweging te komen. In de actie te gaan, iets te gaan doen waardoor ik mij niet meer zo rot voel. En daarvoor heb ik natuurlijk een prachtige methode achter de hand. Een coachings techniek die werkelijk voelt als GOUD in handen. Grappig genoeg moet ik het soms eerst op anderen toepassen om achteraf te beseffen dat dit precies is wat ik zelf doe om om te gaan met ongewenste situaties die ik wil veranderen. Want waar houdt ons brein wel van? Van kleine veilige stapjes. En ook van geleerde lessen, met name de feedback die ik mijzelf geef. Zo was ik afgelopen week bij een team die aan het begin van grootste plannen staat. Zij hadden de vorige keer al ervaren hoe effectief het is om met elkaar oplossingsgerichte intervisie te doen op basis van NLP. In een vorige teamsessie had ik een intervisie casus mogen begeleiden en daarna zijn zij zelf vol enthousiasme daarmee verder gegaan. Tot hun grote verbazing gaf dit een enorme boost aan beweging in dit MT team.

Dus nu waren ze klaar voor de volgende stap, namelijk het in kaart brengen van hun uitdaging, hun teamwhy en vooral de indicatoren waaraan we straks kunnen meten dat zij zichtbare resultaten hebben behaald. Zij wisten al hun individuele why en hadden deze al samengesmolten, dus de volgende stappen gingen moeiteloos. Ondanks dat zij voor een pittige uitdaging staan, ging dit gemakkelijk. Door het in kaart brengen van alle obstakels kwam er gelijk ook lucht in het team. Alleen al door het op te schrijven, werden de teamleden erkend in hun onmogelijkheden, in de redenen waarom ze nog niet hun uitdaging hebben gehaald. Wat ook logisch is want als je geen obstakels meer hebt tussen jouw doel en waar je staat, dan heb je het doel al gehaald. Eigenlijk bleken een groot deel van de obstakels vooral beperkende overtuigingen te zijn, maar ja een overtuiging is altijd waar, of hij nou beperkend of versterkend is. Dus deze gedachten/meningen te erkennen en noteren, maakt dat de medewerkers zich gezien en gehoord voelen. Dat vindt ons brein fijn, want vaak proberen mensen gelijk met tegenargumenten te komen. Ofwel de anderen te overtuigen dat hun beperkende overtuigingen niet waar zijn, nou succes!

Dus vanuit de erkenning konden we door naar de volgende stap. En dit was een vraag maken van elk obstakel. Want door er een vraag van te maken komt er gelijk actie. Zo werkt ons brein, stel een vraag en het brein gaat zoeken naar antwoorden, mogelijkheden en gaat daarmee gelijk in de actie.

Het team ging dus vol enthousiasme aan de slag met het formuleren van acties, ze werden verdeeld en waren klein genoeg om ze binnen een paar dagen uit te voeren. Om vervolgens weer nieuwe kleine acties te gaan formuleren samen met hun buddy. Je begrijpt, ik ben zo benieuwd hoe zij ervoor staan als ik ze over 3 weken weer zie.

Ik heb er het volste vertrouwen in, want ik weet dat deze methodiek werkt. Mensen die stap voor stap gaan, bereid zijn om te experimenteren en daarvan te leren, om te reflecteren op de geleerde lessen in plaats van op de fouten. Die goed en fout vervangen door WWW, ofwel Wat Werkt Wel. Die komen aan op de gewenste bestemming, die halen hun uitdagingen. Althans dat zijn natuurlijk weer mijn onbeperkende overtuigingen 😉

Na afloop was een van de deelnemers zo getriggerd door de methodiek dat ik natuurlijk niet kon laten om hem uit te nodigen voor de KATA Coach opleiding. Een 3 daagse waarin je precies leert hoe je dit proces in kaart brengt voor jezelf en hoe je anderen, bijvoorbeeld (project)team, hierin kunt faciliteren om uitdagingen te halen. Met vooral zichtbare en meetbare resultaten. Deze training start op mijn verjaardag, 21 februari en ik heb er nu al zoveel zin in. Hij start overigens heel vaak per jaar, alleen deze geef ik toevallig zelf met mijn collega Louis Moolenaar. Een van de collega’s die ook te zien zijn in bijgesloten film met mijn presentatie over het brein wat maar liever niet veranderen wil en hoe je dit alsnog kunt realiseren, stap voor stap.

En dat is wat ik dus ook zelf maar doe, nu op dit moment in mijn heel bewust, stap voor stap, obstakel per obstakel en tussendoor de geleerde lessen ophalen en noteren. Zo dus ook weer in deze wekelijkse blog van mij.

Ik wens je veel geleerde lessen deze week 😉

Klik hier voor het filmpje van mijn presentatie over het brein & veranderen